De protestplaat van het jaar heeft een huilende baby op de cover (en dat ben jij)

In dit artikel:

Met *Cry baby* zet Vince Staples zijn eerste onafhankelijke album neer als een felle aanklacht tegen de Verenigde Staten en alles wat daar volgens hem scheef zit. De rapper uit North Long Beach, Californië, groeide op tussen armoede, bendegeweld en een afwezige vader, maar ontsnapte via school en zijn schrijftalent aan een leven op straat. Zijn nieuwe plaat, die sinds 5 juni uit is via Loma Vista, bouwt voort op die achtergrond en maakt van persoonlijke ervaring een brede maatschappelijke kritiek.

Waar Staples vroeger vooral bekendstond om harde West Coast-hiphop, trekt hij op *Cry baby* nog verder richting punk, postpunk en experimentele hiphop met live-instrumenten. In nummers als ‘Blackberry marmalade’, ‘Go! Go! Gorilla’ en ‘TV guide’ richt hij zijn pijlen op racisme, politiegeweld, oorlog, media en de manier waarop macht en beeldvorming mensen murw maken. De boodschap is somber, maar doelbewust: hij wil de luisteraar wakker schudden en laten zien dat passiviteit ook meespeelt in het in stand houden van onrecht.

Ook visueel is het album uitgesproken politiek. De hoes en videoclips zitten vol symboliek rond de Amerikaanse vlag, onderdrukking en verzet. Dankzij zijn vertrek bij Def Jam kreeg Staples de vrijheid om radicaler en scherper te klinken dan voorheen, en volgens de tekst levert dat zijn meest gewaagde en geslaagde werk tot nu toe op.